COACHING

“Anoreksja zawsze wiedziała jak ze mną rozmawiać…”

komunikacja-bliskosc

To cytat z FANTASTYCZNEJ książki Pani Karoliny Otwinowskiej „Dieta (nie)życia”. (Pani Karolina również zmagała się z zaburzeniami odżywiania).

Tylko można zapytać:

  • Czy to rzeczywiście jest rozmowa?
  • Czy jedzenie, a w tym wypadku niejedzenie można nazwać rozmową?
  • I co ta anoreksja w takim razie „mówi”?

Przytoczę dłuższy fragment z tej fantastycznej książki:

„Moja koleżanka anoreksja zawsze wiedziała jak ze mną rozmawiać. To ona spędzała ze mną długie przerwy szkolne, to ona trzymała za rękę w czasie odpowiedzi przy tablicy. Dzięki niej czułam się pewna siebie i nie bałam się innych. Miałam świadomość, że przy mojej „przyjaciółce od serca” już nie jestem tą grubaską z podstawówki. Robiłam, zatem wszystko, by być bliżej niej. Ona zawsze pojawiała się, gdy nie było już nikogo. Razem organizowałyśmy sobie czas. Razem z anoreksją wybierałam się na długie spacery, by wspólnie stracić to, co wpakowano we mnie w szpitalu. Czemu to robiłam? Miałam poczucie, że im jestem chudsza, tym ONA bardziej mnie lubi. Chciałam czuć, że ktoś mnie lubi. Byłam anoreksji wdzięczna. Ona jedna mnie nie zawiodła. Poświęcała mi przecież tyle swego czasu. Musiałam się jej jakoś przecież odwdzięczyć. Pragnęłam szybko stracić na wadze. Dla niej. By była ze mnie dumna. By mnie nie opuściła”

W tym krótkim fragmencie jest mnóstwo ważnych wątków, które będę tu na blogu poruszać.

Dzisiaj skupię się tylko na temacie bliskości  - który jest tematem przewodnim w tym miesiącu -  i na komunikacji.

Osobiście uważam, że NIE MOŻNA BYĆ Z KIMŚ W BLISKIEJ RELACJI, JEŚLI BRAKUJE W NIEJ DOBREJ KOMUNIKACJI.

Jeśli nie zgadzasz się z tym co mówię – daj znać!

Tylko pytanie: co oznacza dobra komunikacja?

Dla mnie to między innymi, zainteresowanie i ciekawość- czy raczej zaciekawienie – tym wszystkim co przeżywa druga osoba, dzielenie się swoimi radościami i smutkami. To świadomość, że możesz do kogoś przyjść, ze swoimi trudnościami i że druga osoba Cię wysłucha, nie osądzi, nie skrytykuje i BĘDZIE BLISKO.

A czym dla Ciebie jest dobra komunikacja?

Jeśli czytasz już mojego bloga, to wiesz już, że uwielbiam zadawać pytania!

Można więc zapytać dalej:

  • Dlaczego ta osoba czuje się tak bardzo samotna?
  • Gdzie jest rodzina i przyjaciele?
  • Dlaczego tyle tam samotności? ( I – jak izolacja – tylko ja i Ana, na blogu pojawił się już Alfabet Idealnej Anorektyczki)
  • Dlaczego boi się innych ludzi?
  • Dlaczego to dopiero anoreksja jest z niej dumna? Czy nie dostaje ona wsparcia od najbliższych?

Powiedziałam na samym początku, że ANOREKSJA „MÓWI” – tak! TO PRAWDA! Ona mówi na przykład to:

Dasz radę!

Dałaś radę!

Jestem z ciebie dumna!

Jutro znów dasz radę, zobaczysz!

Zrzucisz kolejny kilogram, co to dla ciebie, przecież osiągnęłaś już tak dużo!

TO DLATEGO ANOREKSJA TRZYMA ZA RĘKĘ I TO DLATEGO MY SIĘ JEJ TRZYMAMY! 

Zastanów się dzisiaj proszę:

     Czy wspierasz swoje dziecko?

     W jaki sposób okazujesz mu to, że jesteś z niego dumna/dumny?

     W jaki sposób możesz mu to teraz okazać?

     Czy jesteś z nim, kiedy przeżywa jakieś trudności „przy tablicy”?

     Czy wiesz, który przedmiot lubi, a którego NIE ZNOSI?

     O czym rozmawiasz ze swoim dzieckiem?

Linki wspomniane w tym wpisie:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *