Kiedy dziecko choruje na zaburzenia odżywiania, rodzic często zostaje z ogromną liczbą pytań.

Co mam powiedzieć?

Jak reagować?

Gdzie postawić granicę?

Czy naciskać, czy odpuścić?

Jak pomóc dziecku, a jednocześnie nie zapomnieć o sobie?

Nie ma jednej odpowiedzi, która pasowałaby do każdej rodziny i każdej sytuacji. I dlatego część osób z którymi rozmawiam, czuje ogromną bezsilność i frustrację gdy stosują narzędzia i techniki, które znajdują w internecie i które w ich sytuacji nie działają.

Podczas konsultacji nie szukamy „idealnego sposobu zachowania”. Przyglądamy się konkretnej sytuacji, emocjom, potrzebom i relacjom, a następnie zastanawiamy się, jakie rozwiązania mogą być pomocne w Twojej rodzinie.

Z czym możesz się do mnie zgłosić?

Jak rozmawiać z dzieckiem o chorobie?

Zaburzenia odżywiania często sprawiają, że zwykłe rozmowy o jedzeniu, zdrowiu czy leczeniu stają się źródłem napięcia i konfliktów.

Możemy przyjrzeć się temu:

• jak rozmawiać z dzieckiem, żeby nie zwiększać napięcia,
• jak mówić o swoich obawach,
• jak słuchać, kiedy dziecko nie chce rozmawiać,
• jak reagować na złość, wycofanie lub odmowę współpracy,
• jak rozmawiać o chorobie bez zawstydzania i oceniania.

Jak wspierać dziecko, nie tracąc siebie?

Choroba dziecka może całkowicie zdominować życie rodziny.

Rodzic często zaczyna funkcjonować wyłącznie wokół tego, czy dziecko zjadło, co zjadło, jak się zachowuje i czy robi postępy.

Możemy wspólnie zastanowić się:

• jak rozpoznać własne potrzeby,
• jak o nich mówić,
• jak je komunikować dziecku i innym członkom rodziny,
• jak znaleźć przestrzeń również dla siebie,
• jak nie dopuścić do całkowitego wyczerpania.

Pamiętanie o sobie nie oznacza, że kochasz swoje dziecko mniej.

Jak radzić sobie z trudnymi emocjami?

Strach, złość, bezsilność, poczucie winy, smutek czy frustracja są częstymi doświadczeniami rodziców dzieci z zaburzeniami odżywiania.

Nie chodzi o to, żeby tych emocji nie mieć.

Chodzi o to, żeby lepiej je rozumieć i nauczyć się na nie reagować, tak aby nie przejmowały kontroli nad relacją z dzieckiem.

Podczas rozmowy możemy przyjrzeć się temu, co uruchamia Twoje emocje i czego możesz potrzebować w trudnych momentach.

Jak stawiać granice?

Wielu rodziców zastanawia się, gdzie kończy się wspieranie dziecka, a zaczyna rezygnowanie z własnych potrzeb.

Możemy porozmawiać o tym:

• czym są zdrowe granice,
• jak je komunikować,
• jak reagować, kiedy dziecko je przekracza,
• jak odróżniać wspieranie od wyręczania,
• jak zachować bliskość, jednocześnie pozostając konsekwentnym.

Jak towarzyszyć dziecku w chorobie?

Czasami największym wyzwaniem jest samo znalezienie odpowiedzi na pytanie:

„Jak mam być przy moim dziecku, kiedy ono cierpi, a ja nie potrafię tego cierpienia zabrać?”

Możemy przyjrzeć się temu, jak możesz towarzyszyć dziecku w codzienności, jak komunikować swoją obecność i troskę oraz jak reagować na sytuacje, które są dla Ciebie szczególnie trudne.

Jak szukać odpowiedniego wsparcia?

Rodzic może mieć wątpliwości:

Czy moje dziecko potrzebuje specjalisty? Do kogo powinnam/powinienem się zgłosić? Jak znaleźć odpowiednią osobę? O co zapytać przed rozpoczęciem terapii?

Mogę pomóc Ci uporządkować pytania i potrzeby oraz zastanowić się, jakiego rodzaju profesjonalnego wsparcia warto szukać.

Jednocześnie warto pamiętać, że coaching i doradztwo psychologiczne nie zastępują diagnozy ani leczenia zaburzeń odżywiania. W przypadku potrzeby leczenia medycznego lub psychoterapii właściwym krokiem jest kontakt z odpowiednimi specjalistami.

Jak rozmawiać z rodziną i znajomymi?

Zaburzenia odżywiania często są trudne do zrozumienia dla osób, które nigdy się z nimi nie zetknęły.

Rodzic może spotkać się z komentarzami:

„Po prostu każ jej jeść.”

„Przecież ona wygląda normalnie.”

„To tylko wymysł.”

„Gdyby naprawdę chciała, to by przestała.”

Możemy zastanowić się, jak odpowiadać na takie komentarze, jak rozmawiać z bliskimi i jak chronić siebie oraz dziecko przed niepotrzebną presją.

Jak wygląda współpraca ze mną?

Każda rodzina i każda sytuacja jest inna, dlatego nie pracuję według jednego gotowego scenariusza.

Podczas konsultacji możesz opowiedzieć mi, co dzieje się obecnie i co jest dla Ciebie najtrudniejsze.

Wspólnie możemy uporządkować sytuację, nazwać najważniejsze problemy i zastanowić się, jakie działania lub zmiany mogą być pomocne.

Nie musisz wcześniej wiedzieć, czego dokładnie potrzebujesz.

Możesz po prostu do mnie napisać i opisać swoją sytuację.

 

Dla kogo jest moje wsparcie?

Przede wszystkim dla rodziców i opiekunów dzieci oraz nastolatków z zaburzeniami odżywiania.

Możesz zgłosić się do mnie zarówno wtedy, gdy:

• dopiero podejrzewasz problem,
• Twoje dziecko jest w trakcie diagnozy,
• zaburzenia odżywiania zostały już rozpoznane,
• dziecko jest w trakcie leczenia,
• pojawił się nawrót,
• leczenie się zakończyło, ale nadal pojawiają się trudności,
• Ty jako rodzic czujesz się zagubiony, bezradny lub przeciążony.

Wspieram również osoby dorosłe po leczeniu zaburzeń odżywiania, które potrzebują rozmowy i wsparcia w dalszym funkcjonowaniu.

Ważne

Jestem coachem i doradcą psychologicznym. Moje konsultacje mają charakter wspierający i psychoedukacyjny.

Nie diagnozuję ani nie leczę zaburzeń odżywiania. Moje dwuletnia studia z poradnictwa psychologicznego, dają mi uprawnienia do prowadzenia tylko krótkoterminowych terapii [trwających około pół roku] - dlatego nie przyjmuje osób na długoterminowe procesy. 

Jeżeli Twoje dziecko potrzebuje pomocy medycznej, psychiatrycznej lub psychoterapeutycznej, zachęcam do skorzystania z odpowiedniej  pomocy. Moje wsparcie może być jej uzupełnieniem, a nie zastępstwem.

Chcesz porozmawiać o swojej sytuacji?

Nie musisz mieć przygotowanej listy pytań.

Napisz do mnie i opowiedz krótko, z czym obecnie się zmagasz.

Wspólnie zastanowimy się, czy i w jaki sposób mogę Ci pomóc.

[Skontaktuj się ze mną: kontakt@badzwpoblizu.pl]